Po wylądowaniu na lotnisku Don Luang, postanowiłem zaoszczędzić na taksówkach i dostać się na autobus do Kambodży komunikacją miejską. Mój autobus odjeżdżał z Północnego Terminala Autobusowego, lokalnie zwanego Morchit Bus Stadion. Koszt dojazdu na dworzec to całe 2bht autobusem nr 134. Wykupiłem bilet na busy Governor, które ponoć są najwygodniejsze i narzekać  nie mogłem. Sama podróż do granicy z Kambodżą zajęła około 5 godzin i kiedy dojechałem na miejsce już było ciemno. Granicę zamykają o 8 mi udało się przejść po 7 czyli na ostatnią chwilę. Z tego co czytałem w necie, spod granicy odjeżdżają autobusy do Siem Reap w cenie 300bht. Ja miałem pecha o tej godzinie nie było już żadnego autobusu. Jedyne co mi zostało to albo wziąć nocleg na granicy, albo załatwić taksówkę. Transport w Kambodży to żaden problem, kiedy postawi się tutaj nogę co chwilę ktoś podchodzi i proponuje różne środki transportu od motorów, przez tuk tuki po taksówki. Stojąc w grupie 5 kambodżan negocjowałem ceny. Generalnie jest drogo. Każdy kto przyjedzie tutaj, musi się liczyć  wydatkami. Mi zaproponowano taksówkę za 2000bht, na co się absolutnie nie zgodziłem. Stanęło na tym że wsiadam do taksówki dzielonej z innymi lokalesami i „dzielimy koszty” Ja płacę 700bht a oni pewnie ze 100bht W każdym razie wydatek był już do przyjęcia.

Po chwili na zakurzonej i pełnej pyłu ulicy pojawiła się stara Toyota z której wyszedł lowelas ubrany jakby jechał na wiejską imprezę i płynną angielszczyzną zaprosił mnie do środka. Nie zamykała się jemu jadaczka. Nawijał nonstop zachwalając walory lokalnych dziewczyn. Po 500m zatrzymaliśmy się na straganie. Na której zaproponował żebym wysiadł i kupił sobie piwko. Generalnie nie uśmiechała mi się opcja na zostawienie plecaka w taksówce za którą już zapłaciłem z góry, bo obawiałem się że może zniknąć. Dałem kierowcy 100bht i powiedziałem żeby kupił mnie sobie i jednemu pasażerowi. I tak jechaliśmy sobie a kierowca chłeptał za kółkiem piwo, pewnie nie pierwsze tego dnia. Ale najdziwniejsze miało dopiero nadejść. Zjechaliśmy z głównej drogi i wjechaliśmy w jakąś wiochę na której była wiejska impreza z zespołem. Oznajmił że zatrzymujemy się tutaj na chwilę żeby zabrać jakiś klientów. I zostałem wyciągnięty na imprezę, na której wzbudziłem ogólną furorę jako jedyny europejczyk. Zostałem poczęstowany sporą ilością piwa i jedzenia. Mimo gościnności naciskałem na kierowcę żebyśmy może już pojechali. Miał ewidentnie pecha bo nikt nie chciał się zabrać do Siem Reap a zostałem już jedynym pasażerem. Przejechaliśmy jeszcze jakieś 10km i kolejny raz zjechaliśmy na wiochę. Tym razem na pusty „dworzec” autobusowy, czyli ubitą ciemię w centrum wiochy. Czułem się lekko nieswojo. Było kompletnie ciemno a w około kilka samochodów z Khmerami. Postaliśmy trochę, zostałem przedstawiony lokalesom i znowu odjechaliśmy sami.

Kazałem zawieźć się do hotelu Golden Temple Villa czego oczywiście nie zrobił, ponieważ miał deala z jakimś innym obskurnym hotelem który był drogi a pokoje śmierdziały wilgocią. Nie zgodziłem się na hotel i okazałem mapkę z zaznaczonym miejscem gdzie chcę być zawieziony, widziałem prawdziwy zawód w jego oczach ale nie miał wyboru… Zajechaliśmy na miejsce o 23 Sam hotelik jest przyzwoity i mogę go polecić. Za pokój jednoosobowy z wentylatorem zapłaciłem 8$ za dobę. Na tutejsze ceny naprawdę przyzwoita oferta.

[View with PicLens]

Nie mniej wycieczka raczej mi się podobała, wydałem na nią 1000bht i miałem zapełniony cały dzień.
Wieczorem wybraliśmy się na nocny market, wrzucić coś na ruszt i popić piwa. Może nie będę się rozwodził nad tym tematem. Jedzenie dobre a piwo zimne;) Wieczór zakończył się w tajskim masażem z olejkami, który polecam każdemu kto odwiedza Tajlandię. Przeciętna cena godzinnego masażu z olejkami to 300bht.
Kolejny dzień to było raczej włóczenie się po mieście, pstrykanie fotek itd. Więc nie będę też się nad tym rozwodził… najciekawsze dopiero nadchodziło – wyjazd do Kambodży.

[View with PicLens]

12►

Przed lotniskiem jak zwykle czekają taksówki, które są dla frajerów lubiących zostawiać napiwki. Kilka metrów dalej za naganiaczami do taksówek stoją busy. Różnica w cenie to 180bht za busa 800bht za taxi. Z tą różnicą, że bus rusza kiedy zbierze się komplet ludzi. Co w moim przypadku zajęło 15 minut. W założeniach miałem jechać do jednego z wcześniej odwiedzonych przeze mnie resortów na plaży Karon nieopodal stadionu. Jednakże, kierowcy busów robią niezłego dilla i w połowie drogi zawożą turystów do biura podróży. Gdzie zaproponowano mi naprawdę świetne warunki w innym zdecydowanie lepszym hotelu Phuket Heritage – pokoje z Klimą, basen na dachu codzienne sprzątanie pokoju generalnie pełen luksik. A to za cenę jedynych 600bht. Co mnie zdziwiło, kiedy sprawdziłem cenę przy bezpośrednim zakupie pokoju w hotelu to nie chcieli zejść z ceny 1500bht czyli niekiedy opłaca się skorzystać z oferty lokalnego biura. Na miejscu można wynająć skuter. O wszystko trzeba się targować i pamiętać co się ustaliło, bo nie raz złapałem Tajów na próbie podciągnięcia ceny przy prostych rachunkach np. 12bht plus 12bht to razem 112bht

Phuket to przeogromniasta wyspa i nie wypożyczenie skutera to tak jak wyjazd w zimę w góry i nie zabranie nart. Wyspę można zwiedzać w zasadzie wyłącznie przy użyciu własnego środka transportu, bez skutera jest się przykutym do okolic hotelu i jednej plaży. Ja pierwsze co zrobiłem to wykupiłem sobie pakiet nurkowań na następny dzień za 2880bht, co na tej wyspie było chyba najlepszą ofertą i kolejna lekcja – nie ma co oszczędzać. Zostałem władowany do 5 osobowej grupy z czego 2 osoby były bez żadnych umiejętności co na jednego przewodnika było za wiele. Dlatego pod wodą dostałem do opieki jednego z turystów. Nurkowanie nie było powalające. Wizura raczej słaba jak na tutejsze wody max 12m i dużo planktonu. Za to miałem okazję zobaczyć 3 rekiny lamparcie, co jest rzadkością o tej porze roku. Tego samego dnia w nocy umówiłem się z polakami, którzy prowadzą tutaj bazę nurkową Asian Divers Gdzie oprócz nurków wykupiłem u nich kurs nitroxowy – absolutnie niezbędny dla nurkowania w ciepłych wodach. No ale żeby nie zanudzać tutaj o nurkowaniach zbyt długo to powiem, że z Asian Divers byłem niezmiernie zadowolony, mimo że cena nie była już tak atrakcyjna ale przynajmniej wiem za co płaciłem, byłem tylko ja i moja przewodniczka Gosia Wkręciłem się trochę na siłę w ich nurkowania, bo podczas gdy ja odbywałem relaksujące nurki to koło mnie trwał kurs instruktorski, na którym mocno się pocili Polacy i Rosjanie.

Co do Rosjan to muszę stwierdzić, że Phuket jest okupowany przez nich. Są wszędzie w takich ilościach, że czuje się jakbym wybrał się na wakacje do Moskwy. W moim Hotelu byłem chyba jedynym nie Rosjaninem na ulicy słychać tylko rosyjski a Tajowie widząc mnie wykrzykują wyuczone rosyjskie słówka…

Nie licząc nurkowania To oczywiście dużo spaliłem benzyny na lokalnych drogach. Na pewno trzeba tutaj zobaczyć Wielkiego Buddę o zachodzie słońca. Jest to monumentalna budowla dorównująca rozmiarami Jezusowi z Rio z tym że po diecie w MC’Donaldzie. Sam Budda nie jest jeszcze skończony i fundamenty są odkryte, co nie kłuje w oczy, bo na Phukecie wszędzie coś się buduje i szybko można przyzwyczaić oczy do widoku prętów zbrojeniowych, betoniarek i innego sprzętu budowlanego. Sam widok z góry na której znajduje się Wielki Budda jest wart wybrania się tam. Widać stamtąd większą część wyspy i widok jest naprawdę niesamowity. Z atrakcji turystycznych odwiedziłem jeszcze Wat Chalong świątynię buddyjską w Chalong. Robi wrażenie musze przyznać, chociaż tak jak wszędzie i tam budowa była w toku. Nie wiem jak minęło mi tutaj 5 dni a część z ciekawszych historii pewnie przypomnę sobie nieco później.

W tym momencie jestem na lotnisku i lecę do Chiang Mai na północy Tajlandii. Bilety kupiłem u tego samego agenta biura podróży u którego wykupiłem hotel i… Pluję sobie w twarz. Nawet kiedy ma się wrażenie że Taj kuma co się do niego mówi należy brać spory margines błędu. Na lotnisku miałem niemiłą przygodę. Okazało się że zamiast lotu do Chiang Mai wykupił mi lot do Bangkoku. Po 30 minutowej rozmowie i słownych prośbach doszliśmy do porozumienia w postaci zwrotu pieniędzy. Tak czy siak musiałem kupić kolejny bilet a lot jest dopiero wieczorem. Zamiast wylatywać o 13 wylatuję do Chiang Mai o 19:50 więc spędzam cały dzień na lotnisku przez tego idiotę. Przynajmniej mam czas skrobnąć coś na bloga;)

Ok. tyle było by na dzisiaj. Kolejne wpisy postaram się zamieszczać częściej, bo dzięki temu będę miał mniej roboty z zapamiętywaniem;)

[View with PicLens]

1234►

Mój wypchany portfel stanowi dobitny przykład, że Filipiny i inflacja stanowią nierozłączną całość. Czas powrotów jest również w pewien sposób połączony z finansami a konkretnie z opłacaniem rachunków. W ciągu kilku chwil z bogatego turysty można zostać zrujnowanym turystą. Po opłaceniu wszystkich resortów i bazy nurkowej, stałem się lżejszy o kilkanaście tysięcy peso. Z portfela wcześniej wypchanego papierami, pozbawione wypełniacza zaczęły wypadać nazbierane wcześniej wizytówki i inne pierdółki zazwyczaj przenoszone w takim miejscu.

Przyszedł czas pożegnań… No może nie było zbyt wielu do żegnania, ponieważ większość poznanych przeze mnie ludzi wyjechała już wcześniej, ale trzeba było zobaczyć się z divemasterami z Fun&Sun divers i strzelić sobie pamiątkowe zdjęcia, nie zapomniałem też o barmankach z knajpy Maldito, ani tym bardziej o moich sąsiadkach z ośrodka BB’s Lodging House. Nie spiesząc się zbytnio, koło godziny 12 stawiłem się w miejscu które umownie można nazwać portem. A większość turystów nazwała by piękną plażą. W sklepiku przy plaży za 50 peso kupiłem bilet na łódź do Maya. Łodzie kursujące pomiędzy wyspami mają to do siebie, że nigdy nie wyruszają o konkretnej godzinie, ale dopiero wtedy kiedy zbierze się komplet pasażerów. Po kilkunastu minutowym leżeniu pod palmą ucinając sobie pogawędki z barmankami z Maldito, które przyszły mnie pożegnać, w końcu zebrał się komplet ludzi i znalazłem się na łodzi.

Osłaniając się przed ostrym słońcem dotarłem do autobusu, który zawiózł mnie do Cebu. Droga była długa. Nawet bardzo długa rzekłbym. Autobus co chwilę robił kilkuminutowe przystanki, zbierał ludzi po drodze, ale po 5 godzinach znalazłem się na miejscu, przed północnym terminalem autobusowym w Cebu. Z resztą grupy ustawiliśmy się SMSowo i zostało tylko wybrać taksówkę i pojechać na spotkanie. Chcąc zaoszczędzić trochę kasy podszedłem do najtańszego środka transportu zwanego jeepneyem. Kierowca krzyknął mi 1000 peso za podwózkę. Postukałem się po głowie i niecącąc już się targować, poszedłem do tradycyjnej taksówki, za którą zapłaciłem 150 peso. Z okien taksówki patrzyłem na widok, który przypominał mi Manilę. Taksiarz oczywiście nie zapomniał mnie zapytać jak mi się podobają Filipiny. Cóż nie kłamałem, odpowiadając, że małe wysepki mają piękne. Chłop był dumny nad wyraz ze swojego miasta, bo od razu powiedział że Cebu jest przyjemniejsze od Manili. Ja prawdę powiedziawszy nie zauważałem wielkiej różnicy, ale z grzeczności przyznałem mu rację.

Na miejscu spotkałem się z Kasią, Marcinem, Bogdanem i wcześniej poznanym na Malapasqua Potrem z żoną Bogusią, którzy również przyjechali do Cebu. Wspólnie po opłaceniu hotelu wybraliśmy się na kolację do tajskiej restauracji, która miała być miłą odskocznią od Filipińskiego żarcia. Tak też było. Na stole wylądowały ryby, krewetki, zupki, makarony i ryż. Tak mógłbym jeść codziennie.

Kolejny dzień To samoloty i wariacka jazda taksówkami. Po przylocie do manili. Mieliśmy duża szanse przedłużyć sobie nasz pobyt na Filipinach. Pomiędzy przylotem do manili i odlotem do Kuala Lumpur dzieliły nas 3 godziny. Niby dużo czasu, ale nie kiedy trzeba przejechać z lotniska na lotnisko 130 km. Okazało się że na terminal autobusowy trzeba dojechać taksówką, ponieważ nie ma bezpośredniego połączenia pomiędzy lotniskami. Kiedy dotarliśmy na terminal, okazało się że autobus wyrusza za godzinę. Tak też wybór środka transportu nasunął się sam. Po krótkich negocjacjach za ok. 2200 peso zostaliśmy dowiezieni do Clark taksówką. Gdzie wyrobiliśmy się co do minuty na samolot.

Wylądowaliśmy pod Kuala Lumpur. Ponieważ godzina była wczesna i cały dzień był przed nami, pojechaliśmy szukać hotelu w centrum miasta i spróbować zrealizować napięty plan zwiedzania. Wybraliśmy się oczywiście do Central Market. Miejsca, w którym można wydać wszystkie pieniądze i jeszcze wpaść w długi. Jest tam wszystko co chciało by się przywieźć jako pamiątki z wyprawy. Każdy z nas zrobił jakieś drobne zakupy i z Bogdanem udałem się zjeść kolację na ulicy. Trzeba wiedzieć, że na ulicy można zjeść najlepiej. Wybór jest przeogromny a jedzenie wyśmienite. Je się przy plastikowych stolikach, wystawionych na chodnikach, lub zaułkach pomiędzy budynkami. Pamiętajcie, jeżeli prosicie o ostre danie to takie dostaniecie. Tutaj przypomina mi się stare powiedzenie z Tajlandii, łatwo weszło trudno wyszło. O czym się przekonałem kolejnego dnia w WC

Z samego rana o godzinie 7 pojechaliśmy zająć miejsce w kolejce do zwiedzania wierz Petronas Towers. Atrakcji, którą ominęliśmy pierwszego dnia pobytu w Kuala Lumpur. Po odstaniu niecałej godzinki kolejka ruszyła i wyznaczono nam czas na wejście na godzinę 9:30 co było idealne dla nas, z uwagi na samolot do Londynu o 15:30. Takim też sposobem nasze nogi stanęły na łączniku wierz Petronas. Kilka fotek z góry na panoramę miasta i zejście.

Taksówką kazaliśmy się zawieźć jeszcze do pałacu królewskiego (sułtana) gdzie też strzeliliśmy kilka fotek i zostaliśmy odwiezieni pod Central Market, spod którego na piechotę wróciliśmy do hotelu pakować graty. To już były ostatnie chwile w Azji, ostatnia zupka w knajpie na lotnisku, ostatnie zakupy w sklepach wolnocłowych i w końcu weszliśmy na pokład samolotu odsiedzieć swoje 14 godzin jak w polskim PKSie lecącym na Stansted. Na tym poprzestanę i nie będę opisywał drogi powrotnej, noclegu w Anglii i lotu do Wrocławia. Ponieważ po za zakupem dobrej Whiskey na lotnisku nic znamiennego i wartego opisania już się nie wydarzyło.

Teraz zostało już tylko planować kolejny wyjazd, który w moim przypadku będzie już we wrześniu. Na razie nie zdradzam gdzie ale, również będzie daleko i egzotycznie.

[View with PicLens]

12►

Leżałem rozłożony na materacu w knajpce Maldito na północnej plaży Malapasqua. Delektowałem się widokami popijając rum z kolą i w między czasie skrobiąc coś na bloga. Był to dzień w którym Bogdan z Kasią i Marcinem mieli wpaść do mnie na wyspę z oddalonej o 3 godziny rejsu wyspy Bantayan. Cieszyłem się że się spotkamy po tych kilku dniach, nie minęła 13 kiedy dostałem SMS, że już na mnie czekają w jednej z knajpek. Powoli dopiłem drina, dałem napiwek i poszedłem na spotkanie. Po drodze wyłożyłem się jak długi na korzeniu jednego z drzew, które rosną na samym środeczku czegoś co my byśmy miejscowi nazwali by chodnikiem a my piaskownicą. Zostawiając krwawe ślady na piachu w połowie drogi wpadłem na moją kompanię razem z kolegą Piotra – wcześniej poznanego polaka, który również przypłynął tutaj z Bantayan.

Nie zdążyłem zamienić nawet 5 słów, gdy przechodziliśmy koło mojego resorty Hypocampus. Podbiegła do mnie dziewczyna z recepcji z pytaniem kiedy opuszczam swój pokój. Laska widząc moje zdziwione oczy zadała jeszcze raz to samo pytanie a ja nadal nie wiedziałęm z jakiego powodu mam opuszczać pokój. Od słowa do słowa okazało się, że kiedy się rezerwowałem zapomniała mi powiedzieć że mogę zostać tylko 3 noce i później mój pokój jest zarezerwowany. W rezultacie musiałem się rozstać z resztą grupy i zacząć negocjacje. Nie było opcji na zostanie dłużej nawet po rozmowie z właścicielem resortu. Za to stargowałem cenę do 1000 peso co jest naprawdę świetnym osiągnięciem. Pierwotna cena za pokój przypominam była 1500 peso. Przeniosłem się nieopodal do resortu Danio a na drugi dzień wróciłem tam gdzie zacząłem czyli do BB’s. Tyle że nie zajmowałem już ich mieszkania a w miarę przyzwoity domek za który wytargowałem cenę 600 peso dzięki temu że kibel nie działał jak należy. Numer dwa, trzeba było spuszczać do rury przez kilka godzin Mimo że rozwiązałem problem zamieszkania i nie wylądowałem na plaży to nie miałem żadnej okazji na spotkanie się z towarzyszami podróży. Na domiar wszystkiego okazało się że zgubiłem telefon komórkowy. Po krótkim zastanowieniu doszedłem do wniosku, że musiał mi wypaść z kieszeni, kiedy wyłożyłem się na korzeniu drzewa. Przeszedłem kilka razy całą drogę ale telefonu już nie było. Jedyną opcją na jego odnalezienie była rozmowa z każdym napotkanym mieszkańcem wyspy. Sądziłem, że telefon wpadł w ręce dzieciaków licznie kręcących się po plaży i wciskającym każdemu napotkanemu turyście muszle znalezione na plaży za 40 peso od sztuki. Okazało się że się nie myliłem. Prawie cała wyspa wiedziała, że posiałem telefon i gdzie mieszkam. Po kilku godzinach usłyszałem pukanie do drzwi mojego nowego domku. Kiedy otworzyłem zobaczyłem trzech kurduplastych Filipińczyków osłoniętych przed słońcem niczym islamscy terroryści. Jeden z nich w wyciągniętej ręce trzymał mój telefon. Oferował mi dobrą cenę 500 peso. Ponieważ uważam że to jest uczciwa kasa za moją komórkę, więc tym razem bez targów wyciągnąłem banknot z portfela i dobiliśmy targu. Od razu wysłałem SMSa do Marcina, że mam już telefon. Dostałem od niego informację, że w drodze powrotnej ich łódź na Bantayan prawie utonęła i musieli zrobić nieplanowany postój na głównej wyspie Cebu i stamtąd załadować się na kolejną łódź w kierunku Bantayan. Szczęście że nic im się nie stało, bo tego dnia morze było dosyć wzburzone.

Nie chce mi się jakoś szczegółowo opisywać kolejnych dni na wyspie bo nie ma za bardzo o czym nowym pisać. Jak można się domyśleć kolejne dni spędziłem na łodzi i na nurkowaniach. Zrobiliśmy kilka głębokich nurów przekraczających 30m z czasem dennym wykorzystanym do absolutnego maksimum. Pod wodą udało mi się zobaczyć kilka ciekawych okazów jak Porcelanowe Krewetki, Ryba Żaba (Frog Fish), kilka węży morskich i całą masę drobnicy jak koniki morskie z gatunku Pigmej tak małe i świetnie zakamuflowane, że patrząc na nie można mieć problem z wyłowieniem ich kształtu z korala na którym siedzą i wyglądają, jak jego integralna część.

Pisząc te słowa popijam sobie piwo

San Miguel i patrzę sobie na mój ostatni zachód słońca na wyspie. Jutro pakuję graty i biorę łódź w kierunku Maya. Wracam do Cebu, na drugi dzień Manila potem samolot do Kuala Lumpur i czeka mnie powrót do Polski… Jak to z powrotami bywa zawsze chce się zostać jeszcze kilka dni dłużej. W moim przypadku mógłbym spędzić nawet pół roku w podróży i to też było by za mało.

[View with PicLens]

1234►

Moim planem było nurkowanie. I realizowałem plan jak się tylko dało, ale została jeszcze sprawa do załatwienia. Znalezienie godnego miejsca do spania. Nie mając zbyt wiele gotówki w kieszeni na jednoczesne opłacenie nurkowań i pokoju. Szukałem miejsc, w których można płacić kartą. Zwykle takie miejsca są prowadzone przez europejczyków. Tak trafiłem do Hipocampusa. Bardzo ładnego małego resorciku, w którym znalazłem pokój o, co tu dużo mówić, standardzie przekraczającym moje oczekiwania. Nie obeszło się bez targowania i cena z 1500 peso zeszła na 1200. Pożegnałem się z BB’s i zaniosłem graty do nowego miejsca. Potem kolejne nurkowania. Drugiego dnia wiele nie widziałem pod wodą. Standard jak na rafach i muszę przyznać że nie są to najpiękniejsze rafy jakie udało mi się oglądać wcześniej. Jest to zasługą połowu ryb za pomocą dynamitu. Kilkanaście lat temu była to dosyć popularna w tym rejonie metoda i niestety, rozpierniczyli przy okazji większość raf przy Malapasqua. Widać że życie się odradza, ale nie jest tak bogate jak mogło by być. Wieczorem po nurach, siedząc w Ging Ging powstał plan wynajęcia łodzi na drugi dzień i ponurkowania w miejscach przy wyspie. Okazało się to świetnym pomysłem. Trafiliśmy na piękny kawałek niezniszczonej rafy znakomity do snurkowania bo maksymalna głębokość to około 10m Przejrzystość była fantastyczna, spokojnie można było widzieć na 45 metrów. Wskoczyłem do wody. Ładuję łeb pod powierzchnię i skanuję. Kiedy się wynurzyłem koło mojej ręki zauważyłem niewyraźny czarny punkcik. Nie wiedziałem co to jest więc znowu głowa pod powierzchnię i moim oczom ukazał się wąż morski. Liczne czarno białe paski jego skóry były oddalone od mojej ręki o jakieś 40 cm. Wąż morski to taki zwierz, który jest jednym z najbardziej jadowitych węży świata. O czym doskonale wiedziałem dzięki Discovery Chanel. Zesztywniałem i wykonywałem jak najmniej zbędnych ruchów. Wąż powisiał sobie tak chwilkę i dał nura pod wodę. Na to czekałem. Aparat który trzymałem w dłoniach był już gotowy do oddania serii ostrzegawczej w kierunku węża a rezultat sesji można sobie obejrzeć na blogu. Wąż poruszał się z gracją wpełzając w każdą szczelinę między koralami w poszukiwaniu małych rybek. Był to chyba najbardziej udany nur tego dnia. Nie spodziewałem się spotkać takiego okazu. Po powrocie na wyspę cała knajpa oglądała zdjęcia węża. Wtedy pomyślałem że węże morskie są pewnie jeszcze lepsze kiedy poda je się w czosnku i z ryżem.

Kolejny dzień był jak można się domyśleć dniem nurkowym. Korzystając z usług bazy Sun&Fun Divers popłynąłem na wyspę Gato, oddaloną o jakąś godzinę rejsu od Malapasqua. Główną atrakcją tego nurkowiska jest jaskinia o długości jakiś 50-60 metrów przechodząca pod wyspą. Nigdy jeszcze nie nurkowałem w jaskini i nie mogłem się doczekać, chociaż nie uprawiam nurkowania technicznego to nie mogłem się oprzeć pokusie.
Na 6 metrach pod wodą była dziura w skale. Wpłynęliśmy w nią i pochwali zrobiło się ciemno. Włączyłem latarkę i zacząłem delikatnie machać płetwami, tak aby nie zamącić wody, co w nurkowaniu w jaskini jest co tu dużo mówić istotne. Przedzieraliśmy się przez przewężenie, w którym mieści się tylko jeden nurek ze sprzętem i zaczęło robić się jasno. Dotarliśmy do wylotu jaskini. W błękitnej poświacie krążyły dwa rekiny. Jest to tutaj częsty widok. Było to zdecydowanie najlepsze nurkowanie mojego życia, mimo że widoczność nie przekraczała 12-15 metrów warto było przyjechać na Filipiny dla tego miejsca. Pokrążyliśmy jeszcze chwilę. Nasz przewodnik miał trochę pracy bo oprócz nas nurkowały jeszcze dziewuchy, które specjalnie sobie nie radziły i musiały wynurzyć się wcześniej. Zasygnalizowaliśmy mu że zostajemy dłużej, więc zostałem sam z moim partnerem. Po godzinnym nurkowaniu odpoczęliśmy sobie na łodzi popijając kawkę. Drugi nur był na ściance, jest to mój ulubiony typ nurów, bo wtedy jest to czysty relaksik. Prąd lekko nas spychał i nie trzeba było bardzo się męczyć, żeby przepłynąć z miejsca A do B. Pod wodą byłem ja poznany wcześniej Piotr i tym razem 2 dziewczyny, które dopiero co poznaliśmy na łodzi. Po jakiś 20 minutach zauważyliśmy, że jednej brakuje. Jej koleżanka zaczęła panikować pod wodą, ale uspokoiliśmy ją razem z przewodnikiem. Rozdzieliliśmy się na dwie grupy. Ja z piotrem popłynęliśmy w jedną stronę przewodnik o imieniu Naz razem ze spanikowaną laską popłynęli w przeciwnym kierunku. Co jakiś czas postukiwaliśmy w butle żeby się nie zgubić, dźwięk dosyć dobrze się roznosi w wodzie. Prawdę powiedziawszy bałem się że stało się najgorsze. Dziewczyny za dobrze sobie nie radziły pod wodą, był to ich 15 nur. Kiedy znaleźliśmy się z przewodnikiem na nowo uspokoił nas, że zagubiona dziewczyna jest na łodzi. Kontynuowaliśmy nurkowanie przez jakiś czas wspólnie i po pewnym czasie przewodnik z dziewczyną zasygnalizowali nam że się wynurzają. My zostaliśmy. Ja miałem jeszcze grubo ponad 130 atm do wydmuchania i nie miałem zamiaru się wychodzić wcześniej, Piotr zresztą miał takie samo nastawienie jak ja. Zostaliśmy więc we dwójkę na 20 metrach a Naz z dziewczyną zaczęli wynurzanie. Kolejny dzień na wyspie obfitował w wiele nie przewidzianych wydarzeń. Których rezultatem była zmiana miejsca zamieszkania, utonięta łódź i kilka innych atrakcji o których postaram napisać następnym razem…

[View with PicLens]

1234►

Ale pozwólcie, że zacznę może od początku. Wylądowaliśmy w Clark. Jest to dziura oddalona o jakieś 120 km od manili. Już po wylądowaniu czułem w kościach że to państwo jest inne. W drodze do Manili, w której mieliśmy spędzić 3 pełne dni, mijaliśmy domy zbudowane z zardzewiałej blachy falistej, między każdym domem było małe wysypisko śmieci. Koło palmy łatwiej było znaleźć resztki wczorajszego obiadu niż kokosa. Torebki foliowe i inny syf walały się wszędzie. Trudno trzeba zacisnąć zęby i jechać. Autobus linii Philtranco zawiózł nas prawie do samego centrum manilii. Od wjazdu do miasta do centrum jechaliśmy prawie 40 minut. Trzeba im przyznać że drogi mają świetne. Główne drogi mają po 4-5 pasów ruchu i czasami są wielopoziomowe. Widoki przypominają połączenie filmu SF z flinstoenami. Ludzie żyją w tym mieście w skleconych chatkach ze wszystkiego co im wpadnie w ręce. Nie zdziwiłbym się gdyby używali do utrzymania wszystkiego w kupie taśmy klejącej. Cała Manila to slumsy a między nimi wielkie drapacze chmur. Niczym nie zwykłym jest wyjście z Hiltona wprost na bezdomne dziecko sprzedające tabletki Viagry i na rozpadające się chałupy. W planie mieliśmy zwiedzanie Manili. W Polsce wykupiliśmy zawczasu bilety lotnicze. Mimo to ja postanowiłem, że bez względu na cenę, mnie na drugi dzień w tym mieście już nie będzie. Tak też zrobiłem. Na drugi dzień o 9 rano kupiłem bilet lotniczy na wyspę Cebu. Wylot był na 18:00 tego samego dnia. Szybkie pakowanko śniadanie i zdezerterowałem do raju. Reszta grupy została w Manili zwiedzając… hmm coś co było ponoć warte zobaczenia. Od tego czasu moje losy na filipinach biegną drogą inną niż Bogdana, Marcina i Kasi. To co zobaczyli jest pewnie warte osobnych wpisów. Z kontaków SMSowych wiem że są zadowoleni Nie wiem tylko czy moje zadowolenie nie jest przypadkiem większe. Pisząc te kilka słów popijam piwko pod palmami, koło mnie stoją zaparkowane katamarany a ja odpoczywam po całym dniu nurkowania na pięknych rafach. Ale o tym będzie można poczytać w kolejnym wpisie… A co do fotek z Manili to szkoda było mi karty pamięci w aparacie (to już sarkazm ) Marcin P. zwany Polarem ma całą masę świetnych fotek. Także trzeba będzie uzbroić się w cierpliwość.